Τα φοιτητικά τα χρόνια δεν τα αλλάζω με τίποτα…

Σα χθες θυμάμαι να δίνω πανελλήνιες εξετάσεις και να περιμένω με αγωνία τα αποτελέσματα. Αυτό το «χθες» όμως, ήταν πριν 4 χρόνια. Τέσσερα χρόνια γεμάτα αναμνήσεις που όμως κύλησαν ,όπως φαίνεται, γρήγορα. Και πάνω που συνειδητοποίησα ότι αυτά τα χρόνια είναι τα καλύτερα, έφτασε ο καιρός να τελειώσω τη σχολή και να διανύσω το τελευταίο εξάμηνο των σπουδών μου…

Θυμάμαι εκείνη την πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο, που αισθανόμουν σαν το παιδάκι της πρώτης δημοτικού που ετοιμάζεται να αναζητήσει τις καινούριες του παρέες! Παρέες, που όπως και στη δικιά μου, ενώνουν άτομα από κάθε γωνιά και πόλη της Ελλάδας που ήρθαν στην Αθήνα να σπουδάσουν. Ποιος να μου το έλεγε όμως ότι οι γνωριμίες εκείνων των ημερών θα με ακολουθούσαν για τα επόμενα χρόνια μέχρι και σήμερα, και θα αποτελούσαν κομμάτι της καθημερινότητας μου (ή καλύτερα οικογένειά μου) και αναπόσπαστο βέβαια, γιατί πλέον δεν μπορώ να διανοηθώ μέρα χωρίς έστω και μια μικρή επικοινωνία με την υπόλοιπη παρέα (και λέω μικρή επικοινωνία, γιατί περνάμε τόσες ώρες μαζί καθημερινά που οι περιπτώσεις να μην βρεθούμε έστω και λίγο είναι σπάνιες!). Και πόσο μάλλον όταν τα μισά μέλη της παρέας σου μένουν στην ίδια πολυκατοικία και στην ίδια γειτονιά (ναι, κυριολεκτικά μιλάω!).

Και τι δεν έχουμε περάσει μαζί! Χαρές, γιορτές (μαζί με τα συνεπακόλουθα του, βλέπε hangover), εργασίες, παρουσιάσεις, άγχος, αρρώστιες(στον πυρετό μου αναφέρομαι :P), προβληματισμούς,  ταξίδια, ακόμα και ένα ολόκληρο Erasmus!!! (Πλάκα πλάκα, το μόνο που δεν περάσαμε μαζί είναι οι τσακωμοί! Άσε όμως μην το ματιάσω :P)

Και μιας και είπα Erasmus, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ και στην άλλη μου οικογένεια, που με συντρόφευσε 5 μήνες στο Παρίσι. Και σε αυτή την περίπτωση όμως, δεν θα μπορούσα να το πιστέψω ότι εκείνες οι κοπέλες και εκείνα τα αγόρια από Ελλάδα, που έκαναν το Erasmus τους στο ίδιο πανεπιστήμιο με εμένα, και έτυχε να γνωρίσω εγώ και η συγκάτοικος μου(Lis, εσένα εννοώ :P), θα συνέχιζαν μέχρι και σήμερα να μου υπενθυμίζουν το πόσο ωραία περάσαμε και συνεχίζουμε να περνάμε!

Όσα και να γράψω όμως δεν θα είναι αρκετά για να αποτυπώσουν τις αναμνήσεις μου από τα τελευταία τέσσερα έτη. Γιατί απ’ ότι φαίνεται, αυτές είναι που μένουν.

Αλλά τελικά, ποιο είναι το συμπέρασμα??? Ότι μπορεί τα φοιτητικά χρόνια να μην είναι και τα πιο ξέγνοιαστα (ναι ρε μάνα, έχουμε και εμείς σκοτούρες), ωστόσο είναι σαφώς τα καλύτερα!!! Γι’ αυτό και δεν τα αλλάζω με τίποτα….

Εναλλακτικοί νόμοι…

Δεν ξέρω αν θυμάστε από  το λύκειο που μας μάθαιναν για το νόμο της θερμοδυναμικής. Βέβαια δεν έχει σημασία, γιατί τελικά δεν μας χρησίμευσε και πολύ(όχι σε εμένα τουλάχιστον). Μήπως θα ήταν όμως προτιμότερο να μας μιλήσουν για το νόμο της «γκαντεμο-δυναμικής»??? Γιατί απ’ ότι φαίνεται αυτός ο νόμος μας ακολουθεί  παντού!!!  Να οι πιο συνηθισμένες μορφές του:

• «Ο νόμος της σειράς: Αν περιμένεις σε σειρά και αποφασίσεις να πας στη δίπλα που κινείται πιο γρήγορα, είναι αποδεδειγμένο ότι αυτή που άφησες θα αρχίσει να κινείται πιο γρήγορα». Κλασσικό παράδειγμα είναι τα διόδια. Εκεί που περιμένεις μια ώρα στη σειρά σου και ξαφνικά αποφασίζεις να πας στην διπλανή ουρά, που φαίνεται να τελειώνει πιο γρήγορα, τότε γίνεται το μεγάλο «ΜΠΑΜ» και η σειρά στην οποία περίμενες σχεδόν τελείωσε… Δυστυχώς όμως εσύ έχεις ήδη μεταφερθεί στη διπλανή…

• «Ο νόμος του τηλεφώνου: Όταν καλείς, λάθος αριθμό ποτέ δεν είναι απασχολημένο». Και όχι μόνο δεν είναι απασχολημένο, σου απαντάει κιόλας.  Άντε να βγάλεις άκρη ποιος είναι και να καταλάβεις μετά από ώρα συζήτησης ότι έκανες λάθος…

•  «Ο νόμος της μηχανικής επιδιόρθωσης: Μόλις τα χέρια σου γεμίσουν με γράσο ή άλλο υλικό που λερώνει, θα σε πιάσει φαγούρα στη μύτη ή κάπου άλλου». Μπορεί να μην είναι γράσο, αλλά βερνίκι νυχιών, ωστόσο το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: ΚΑΙ να μουτζουρωθείς ΚΑΙ τα νύχια να χαλάσεις (τι στενοχώρια και αυτή!)

• «Ο νόμος του λεωφορείου: Όταν είσαι στη στάση αρκετή ώρα και αποφασίσεις και ανάψεις τσιγάρο, τότε θα έρθει το λεωφορείο». Μπορεί εγώ να μην καπνίζω, αλλά ας είναι καλά οι άλλοι. Γιατί εκεί που περιμένω μια ώρα στη στάση και δεν περνάει τίποτα, περιμένω να δω πότε θα ανάψει κανείς τσιγάρο γιατί τότε όντως ξέρω ότι έρχεται το λεωφορείο (Και εδώ ακολουθεί ο εκνευρισμός του καπνιστή που πρέπει να σβήσει το τσιγάρο του)

• «Ο νόμος της συνάντησης: Η πιθανότητα να συναντήσεις κάποιον που ξέρεις, αυξάνεται όταν είσαι με κάποιον που δεν θέλεις να σας δουν μαζί». Κλασσική περίπτωση και αυτή. Εκεί που λες να πας διακοπές με το αμόρε σε ένα όχι και τόσο κοσμοπολίτικο νησί για να χαλαρώσεις, μακριά από όλα τα αδιάκριτα βλέμματα, να μπροστά σου σαν παρέλαση η θείτσα από το χωριό, ο κολλητός της ξαδέρφης σου, ο μπατζανάκης της φίλης σου, η κουνιάδα της γειτόνισσας κ.ο.κ. Μα όλοι εδώ βρήκαν να έρθουν???

These would be our best memories…

Δεν ξέρω αν είσαι και εσύ ένα από τα παιδιά του ’89, το σίγουρο πάντως είναι ότι όσοι γεννηθήκαμε εκείνη τη δεκαετία έχουμε να θυμόμαστε πάρα πολλά από τα παιδικά μας χρόνια και την καθημερινότητά μας.

Καταρχήν, στα χρόνια μας (ναι, σε εκείνο το μακρινό παρελθόν αναφέρομαι ) θεωρώ ότι η τηλεόραση ήταν στα καλύτερά της. Όλοι θα θυμάστε τις σειρές που βλέπαμε τα μεσημέρια – Το μικρό σπίτι στο λιβάδι, Καρουζέλ, αλλά και το διαχρονικό πλέον Baywatch (ακόμα λατρεύω το κόκκινο σωσίβιο-σανίδα που χρησιμοποιούσαν οι ναυαγοσώστες!!!). Ακόμα, (αν δεν κάνω λάθος για την ημέρα)κάθε Σάββατο βράδυ έβλεπα μετά μανίας τα Παιχνίδια χωρίς σύνορα (ποιος δεν θυμάται τον διαιτητή Denis που σφύριζε για την έναρξη λέγοντας πάντα την χαρακτηριστική ατάκα: Attention!Prêts??? – ελληνιστί «Έτοιμοι????»). Και ως «λάτρης» της τέχνης δεν παρέλειπα να βλέπω το ArtAttack αλλά φυσικά και τον λατρεμένο Bob Ross(νομίζω μάλιστα ότι ακόμα δείχνουν την εκπομπή του) απ’ τον οποίο έμαθα τι εστί πινέλο-βεντάλια!

Γενικά, το καλό με τη γενιά μας είναι ότι είδαμε στην πρώτη τους προβολή πολλές ελληνικές σειρές –π.χ. Εκείνες και εγώ με το Ζάχο Δόγκανο, Εμείς και Εμείς, Της Ελλάδος τα παιδιά, Μεν και Δεν, Το ρετιρέ, Δύο ξένοι και αμέτρητα ακόμα – άσχετα βέβαια αν συνεχίσαμε να ΞΑΝΑβλέπουμε όοοολες τις εκατομμύρια επαναλήψεις που έχουν προβληθεί από τότε και δεν σταματούν ακόμα και μέχρι σήμερα…

Ωστόσο, δεν θα μπορούσα να μην γράψω τίποτα για τις σαπουνόπερες(Οι πεταλούδες ελεύθερες πετούν, Μιλάγκρος, Πακίτα, Παολίνα, Ροζαλίντα, Εσμεράλντα με όλους τους πιθανούς συνδυασμούς σε αντρικά ονόματα συμπρωταγωνιστών – Λουίς Φερνάντο, Φερνάντο Χοσέ, Χοσέ Αρμάντο και ό,τι άλλο χωράει ο νους σας) που αποτελούσαν το νούμερο ένα θέμα συζήτησης στα διαλλείματα του κατά  το δημοτικό και το  γυμνάσιο...Ναι, το παραδέχομαι, ήμουν «καμμένη»!! Αλλά δεν με νοιάζει γιατί είμαι σίγουρη πως και εσύ είδες τουλάχιστον ένα από όλα αυτά.

Αλλά αρκετά με την τηλεόραση... Ας θυμηθούμε γενικότερα πράγματα, όπως για παράδειγμα τα αγαπημένα μας τραγούδια! Ποιος έχει ξεχάσει το κορυφαίο “Freestyler” των Bomfunk Mc’s??(όποιος έχει καταλάβει τι λένε μετά οι στίχοι ας μου πει και μένα… Ακόμα αναρωτιέμαι…) Και ποιος δεν είχε σιγοτραγουδήσει το soundtrack του Τιτανικού???  Όσον αφορά τα κορίτσια, εκείνη την εποχή υπήρχε μια τρέλα να φοριέται η μπλούζα που είχε μπροστά μια στάμπα με ένα μωρό(ποτέ δεν θα καταλάβω γιατί είχε γίνει μόδα!).  Σχετικά με την τεχνολογία βέβαια, η λέξη Internet αποτελούσε κάτι μακρινό και άγνωστο. Το μόνο που ξέραμε να χειριζόμαστε καλά ήταν το Nokia(και αυτό μόνο για να παίζουμε φιδάκι!). Τέλος, θα μείνει αξέχαστη η διαφήμιση του Carnation με το τραγουδάκι   
 « Την απίθανη γεύση να πίνεις, αν θες σαν τον Carnation να γίνεις!!!»

Αυτά είναι ορισμένα από τα πράγματα που θεωρώ ότι «στιγμάτισαν» τη γενιά μας… Εσύ, τι άλλο θυμάσαι?? Τι δεν πρόκειται να ξεχάσεις απ’ τα ανέμελα αυτά παιδικά χρόνια???

Μη μου πεις ότι ΚΑΙ αυτό το ήξερες....

Με πέντε μήνες διαμονής στο Παρίσι, δε θα μπορούσα να μην επισκεφτώ την Disneyland…Και φυσικά, όχι μόνο μια φορά... Για το λόγο αυτό η αγάπη μου και για τη Disneyland αλλά και τους ήρωες της έφτασε στην κορυφή.. Ωστόσο, ακόμα υπάρχουν πράγματα που δεν γνωρίζω για πολλούς από τους αγαπημένους μου ήρωες, αλλά και το δημιουργό τους...

Εσύ ήξερες ότι ο Walt Disney φοβόταν τα ποντίκια???(τραγική ειρωνία, αφού είναι ο δημιουργός του Mickey Mouse,  mouse=ποντίκι)

Ξέρεις ποιό είναι ολόκληρο το όνομα του Donald Duck???.... Donald Fauntleroy Duck (και μιας και λέω για duck=πάπια, πρόσφατα είδα σε ένα site ότι το κράξιμο της πάπιας δεν έχει αντίλαλο...Και φυσικά, κανείς δεν ξέρει το γιατί!)

Και μια ακόμα τραγική ειρωνία (από Looney Tunes βέβαια και όχι από Disney)...Ο Mel Blanc ήταν αλλεργικός στα καρότα...(δεν τον ξέρετε ε?? Είναι όμως ο κύριος που έκανε τη φωνή  του Bugs Bunny…)

Ας μη μείνω όμως μόνο στα κινούμενα σχέδια... Θα σας πω και άλλα παράξενα που ίσως δεν ξέρετε...

Πρώτον,είναι αδύνατο να φταρνιστείς με ανοιχτά τα μάτια!

Δεύτερον, κανείς δεν μπορεί να ακουμπήσει τον αγκώνα του με τη γλώσσα του! (μιλώντας πάντα για φυσιολογικά μεγέθη :P )

Τρίτον, είναι αδύνατον να διπλώσεις ένα κομμάτι χαρτί πάνω από 7 φορές...(Εγώ πάντως όσο και αν προσπάθησα, δεν τα κατάφερα...)

Αυτές ήταν οι άχρηστες πληροφορίες της εβδομάδας!!!

Υ.Γ.1: Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι από εσάς, αν όχι όλοι, προσπαθήσατε να γλείψετε τον αγκώνα σας :P

Y.Γ.2:  Για όσους θέλετε λίγη γεύση από τον μαγικό κόσμο του Disney, πατήστε ΕΔΩ!

ΟΧΙ ΑΛΛΑ CHAIN MAILS, PLEASE!!!!!!!!!!!

Όπως κάθε μέρα, έτσι και σήμερα κοίταξα τα mails μου. Ρίχνοντας μια γενικότερη ματιά σε αυτά δεν άργησα να  συνειδητοποιήσω το εξής: τα περισσότερα από αυτά αποτελούσαν chain-mails. Αφού κάθισα και τα ξανακοίταξα έβγαλα διάφορα συμπεράσματα και γενικά απέκτησα διαφορετική στάση απέναντι σε διάφορες συνήθειες μου… Τρελό ε?? Να αλλάζει η ζωή μας από ένα mail?? :P

Κι όμως….

Καταρχήν, σταμάτησα να πίνω coca cola μιας και έμαθα ότι με αυτή καθαρίζουν λεκέδες σε WC… Δεν τολμάω να πάω πλέον cinema για να μην κάτσω σε κάθισμα που ΙΣΩΣ έχει καρφίτσα που φέρει τον ιό του AIDS… Δεν τρώω πια hamburger στα McDonald’s γιατί δεν είναι πραγματικό κρέας… Δεν παρκάρω πλέον το αυτοκίνητο στα super markets, διότι ΙΣΩΣ κάποιος μου δώσει ένα tester κάποιου αρώματος για να με ληστέψει αργότερα… Δεν απαντώ στο κινητό μου, διότι μετά ΙΣΩΣ μου πουν να πάρω σε κανένα περίεργο νούμερο και μου έρθει μετά ο λογαριασμός με κλήσεις  σε Ουρουγουάη, Μπαγκλαντές και Περού…. Όταν βγαίνω έξω σε κάποιο club, δεν κοιτάζω κανέναν… Ακόμα και  αν είναι ωραίος, διότι ΙΣΩΣ μετά μου δώσει ναρκωτικά, με πάρει σε κάποιο ξενοδοχείο και μου πάρει το συκώτι για να το πουλήσει στην μαύρη αγορά.

Ακόμα, κατέθεσα όλες μου τις οικονομίες στο λογαριασμό της Amy White, που είναι άρρωστη στο νοσοκομείο 2.000 περίπου φορές…. Είναι αξιοθαύμαστο βέβαια το γεγονός ότι αυτό το κοριτσάκι εδώ και 6 χρόνια(ίσως και περισσότερα) παραμένει στην ηλικία των 8 χρονών!

Το χειρότερο όμως από όλα είναι ότι η αδιαφορία μου για την προώθηση αυτών των mails με έχουν κάνει να «συγκεντρώσω» 325 χρόνια με κακή τύχη, ενώ ταυτόχρονα (σύμφωνα πάντα με τα chain mails), έχω πεθάνει περίπου 174 φορές…. ΙΣΩΣ και παραπάνω…

Έλεος!!!!!Όχι άλλα chain mails!!!!!

Εσύ ακόμα δεν τα βαρέθηκες???

Και αν όχι, τι άλλο σε έχουν «διδάξει»???

Λίγα λόγια για το Blog…

Γειά! Καλώς ήρθατε!

Σε αυτό το blog δεν πρόκειται να βρείτε κάτι συγκεκριμένο… Εδώ θα βρείτε τα πάντα!!…Από περίεργα γεγονότα μέχρι αστείες ιστορίες και από διάφορες γενικές σκέψεις μέχρι αναμνήσεις…

Είστε έτοιμοι να γελάσετε, να σκεφτείτε, να προβληματιστείτε, ακόμα και να μελαγχολήσετε???

Αν ναι, καλή ανάγνωση!!!

Υ.Γ. Μην ξεχάσετε να σχολιάσετε και να αφήσετε τις δικές σας πινελιές στα διάφορα θέματα! :)