Εναλλακτικοί νόμοι…

Δεν ξέρω αν θυμάστε από  το λύκειο που μας μάθαιναν για το νόμο της θερμοδυναμικής. Βέβαια δεν έχει σημασία, γιατί τελικά δεν μας χρησίμευσε και πολύ(όχι σε εμένα τουλάχιστον). Μήπως θα ήταν όμως προτιμότερο να μας μιλήσουν για το νόμο της «γκαντεμο-δυναμικής»??? Γιατί απ’ ότι φαίνεται αυτός ο νόμος μας ακολουθεί  παντού!!!  Να οι πιο συνηθισμένες μορφές του:

• «Ο νόμος της σειράς: Αν περιμένεις σε σειρά και αποφασίσεις να πας στη δίπλα που κινείται πιο γρήγορα, είναι αποδεδειγμένο ότι αυτή που άφησες θα αρχίσει να κινείται πιο γρήγορα». Κλασσικό παράδειγμα είναι τα διόδια. Εκεί που περιμένεις μια ώρα στη σειρά σου και ξαφνικά αποφασίζεις να πας στην διπλανή ουρά, που φαίνεται να τελειώνει πιο γρήγορα, τότε γίνεται το μεγάλο «ΜΠΑΜ» και η σειρά στην οποία περίμενες σχεδόν τελείωσε… Δυστυχώς όμως εσύ έχεις ήδη μεταφερθεί στη διπλανή…

• «Ο νόμος του τηλεφώνου: Όταν καλείς, λάθος αριθμό ποτέ δεν είναι απασχολημένο». Και όχι μόνο δεν είναι απασχολημένο, σου απαντάει κιόλας.  Άντε να βγάλεις άκρη ποιος είναι και να καταλάβεις μετά από ώρα συζήτησης ότι έκανες λάθος…

•  «Ο νόμος της μηχανικής επιδιόρθωσης: Μόλις τα χέρια σου γεμίσουν με γράσο ή άλλο υλικό που λερώνει, θα σε πιάσει φαγούρα στη μύτη ή κάπου άλλου». Μπορεί να μην είναι γράσο, αλλά βερνίκι νυχιών, ωστόσο το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: ΚΑΙ να μουτζουρωθείς ΚΑΙ τα νύχια να χαλάσεις (τι στενοχώρια και αυτή!)

• «Ο νόμος του λεωφορείου: Όταν είσαι στη στάση αρκετή ώρα και αποφασίσεις και ανάψεις τσιγάρο, τότε θα έρθει το λεωφορείο». Μπορεί εγώ να μην καπνίζω, αλλά ας είναι καλά οι άλλοι. Γιατί εκεί που περιμένω μια ώρα στη στάση και δεν περνάει τίποτα, περιμένω να δω πότε θα ανάψει κανείς τσιγάρο γιατί τότε όντως ξέρω ότι έρχεται το λεωφορείο (Και εδώ ακολουθεί ο εκνευρισμός του καπνιστή που πρέπει να σβήσει το τσιγάρο του)

• «Ο νόμος της συνάντησης: Η πιθανότητα να συναντήσεις κάποιον που ξέρεις, αυξάνεται όταν είσαι με κάποιον που δεν θέλεις να σας δουν μαζί». Κλασσική περίπτωση και αυτή. Εκεί που λες να πας διακοπές με το αμόρε σε ένα όχι και τόσο κοσμοπολίτικο νησί για να χαλαρώσεις, μακριά από όλα τα αδιάκριτα βλέμματα, να μπροστά σου σαν παρέλαση η θείτσα από το χωριό, ο κολλητός της ξαδέρφης σου, ο μπατζανάκης της φίλης σου, η κουνιάδα της γειτόνισσας κ.ο.κ. Μα όλοι εδώ βρήκαν να έρθουν???

These would be our best memories…

Δεν ξέρω αν είσαι και εσύ ένα από τα παιδιά του ’89, το σίγουρο πάντως είναι ότι όσοι γεννηθήκαμε εκείνη τη δεκαετία έχουμε να θυμόμαστε πάρα πολλά από τα παιδικά μας χρόνια και την καθημερινότητά μας.

Καταρχήν, στα χρόνια μας (ναι, σε εκείνο το μακρινό παρελθόν αναφέρομαι ) θεωρώ ότι η τηλεόραση ήταν στα καλύτερά της. Όλοι θα θυμάστε τις σειρές που βλέπαμε τα μεσημέρια – Το μικρό σπίτι στο λιβάδι, Καρουζέλ, αλλά και το διαχρονικό πλέον Baywatch (ακόμα λατρεύω το κόκκινο σωσίβιο-σανίδα που χρησιμοποιούσαν οι ναυαγοσώστες!!!). Ακόμα, (αν δεν κάνω λάθος για την ημέρα)κάθε Σάββατο βράδυ έβλεπα μετά μανίας τα Παιχνίδια χωρίς σύνορα (ποιος δεν θυμάται τον διαιτητή Denis που σφύριζε για την έναρξη λέγοντας πάντα την χαρακτηριστική ατάκα: Attention!Prêts??? – ελληνιστί «Έτοιμοι????»). Και ως «λάτρης» της τέχνης δεν παρέλειπα να βλέπω το ArtAttack αλλά φυσικά και τον λατρεμένο Bob Ross(νομίζω μάλιστα ότι ακόμα δείχνουν την εκπομπή του) απ’ τον οποίο έμαθα τι εστί πινέλο-βεντάλια!

Γενικά, το καλό με τη γενιά μας είναι ότι είδαμε στην πρώτη τους προβολή πολλές ελληνικές σειρές –π.χ. Εκείνες και εγώ με το Ζάχο Δόγκανο, Εμείς και Εμείς, Της Ελλάδος τα παιδιά, Μεν και Δεν, Το ρετιρέ, Δύο ξένοι και αμέτρητα ακόμα – άσχετα βέβαια αν συνεχίσαμε να ΞΑΝΑβλέπουμε όοοολες τις εκατομμύρια επαναλήψεις που έχουν προβληθεί από τότε και δεν σταματούν ακόμα και μέχρι σήμερα…

Ωστόσο, δεν θα μπορούσα να μην γράψω τίποτα για τις σαπουνόπερες(Οι πεταλούδες ελεύθερες πετούν, Μιλάγκρος, Πακίτα, Παολίνα, Ροζαλίντα, Εσμεράλντα με όλους τους πιθανούς συνδυασμούς σε αντρικά ονόματα συμπρωταγωνιστών – Λουίς Φερνάντο, Φερνάντο Χοσέ, Χοσέ Αρμάντο και ό,τι άλλο χωράει ο νους σας) που αποτελούσαν το νούμερο ένα θέμα συζήτησης στα διαλλείματα του κατά  το δημοτικό και το  γυμνάσιο...Ναι, το παραδέχομαι, ήμουν «καμμένη»!! Αλλά δεν με νοιάζει γιατί είμαι σίγουρη πως και εσύ είδες τουλάχιστον ένα από όλα αυτά.

Αλλά αρκετά με την τηλεόραση... Ας θυμηθούμε γενικότερα πράγματα, όπως για παράδειγμα τα αγαπημένα μας τραγούδια! Ποιος έχει ξεχάσει το κορυφαίο “Freestyler” των Bomfunk Mc’s??(όποιος έχει καταλάβει τι λένε μετά οι στίχοι ας μου πει και μένα… Ακόμα αναρωτιέμαι…) Και ποιος δεν είχε σιγοτραγουδήσει το soundtrack του Τιτανικού???  Όσον αφορά τα κορίτσια, εκείνη την εποχή υπήρχε μια τρέλα να φοριέται η μπλούζα που είχε μπροστά μια στάμπα με ένα μωρό(ποτέ δεν θα καταλάβω γιατί είχε γίνει μόδα!).  Σχετικά με την τεχνολογία βέβαια, η λέξη Internet αποτελούσε κάτι μακρινό και άγνωστο. Το μόνο που ξέραμε να χειριζόμαστε καλά ήταν το Nokia(και αυτό μόνο για να παίζουμε φιδάκι!). Τέλος, θα μείνει αξέχαστη η διαφήμιση του Carnation με το τραγουδάκι   
 « Την απίθανη γεύση να πίνεις, αν θες σαν τον Carnation να γίνεις!!!»

Αυτά είναι ορισμένα από τα πράγματα που θεωρώ ότι «στιγμάτισαν» τη γενιά μας… Εσύ, τι άλλο θυμάσαι?? Τι δεν πρόκειται να ξεχάσεις απ’ τα ανέμελα αυτά παιδικά χρόνια???