These would be our best memories…

Δεν ξέρω αν είσαι και εσύ ένα από τα παιδιά του ’89, το σίγουρο πάντως είναι ότι όσοι γεννηθήκαμε εκείνη τη δεκαετία έχουμε να θυμόμαστε πάρα πολλά από τα παιδικά μας χρόνια και την καθημερινότητά μας.

Καταρχήν, στα χρόνια μας (ναι, σε εκείνο το μακρινό παρελθόν αναφέρομαι ) θεωρώ ότι η τηλεόραση ήταν στα καλύτερά της. Όλοι θα θυμάστε τις σειρές που βλέπαμε τα μεσημέρια – Το μικρό σπίτι στο λιβάδι, Καρουζέλ, αλλά και το διαχρονικό πλέον Baywatch (ακόμα λατρεύω το κόκκινο σωσίβιο-σανίδα που χρησιμοποιούσαν οι ναυαγοσώστες!!!). Ακόμα, (αν δεν κάνω λάθος για την ημέρα)κάθε Σάββατο βράδυ έβλεπα μετά μανίας τα Παιχνίδια χωρίς σύνορα (ποιος δεν θυμάται τον διαιτητή Denis που σφύριζε για την έναρξη λέγοντας πάντα την χαρακτηριστική ατάκα: Attention!Prêts??? – ελληνιστί «Έτοιμοι????»). Και ως «λάτρης» της τέχνης δεν παρέλειπα να βλέπω το ArtAttack αλλά φυσικά και τον λατρεμένο Bob Ross(νομίζω μάλιστα ότι ακόμα δείχνουν την εκπομπή του) απ’ τον οποίο έμαθα τι εστί πινέλο-βεντάλια!

Γενικά, το καλό με τη γενιά μας είναι ότι είδαμε στην πρώτη τους προβολή πολλές ελληνικές σειρές –π.χ. Εκείνες και εγώ με το Ζάχο Δόγκανο, Εμείς και Εμείς, Της Ελλάδος τα παιδιά, Μεν και Δεν, Το ρετιρέ, Δύο ξένοι και αμέτρητα ακόμα – άσχετα βέβαια αν συνεχίσαμε να ΞΑΝΑβλέπουμε όοοολες τις εκατομμύρια επαναλήψεις που έχουν προβληθεί από τότε και δεν σταματούν ακόμα και μέχρι σήμερα…

Ωστόσο, δεν θα μπορούσα να μην γράψω τίποτα για τις σαπουνόπερες(Οι πεταλούδες ελεύθερες πετούν, Μιλάγκρος, Πακίτα, Παολίνα, Ροζαλίντα, Εσμεράλντα με όλους τους πιθανούς συνδυασμούς σε αντρικά ονόματα συμπρωταγωνιστών – Λουίς Φερνάντο, Φερνάντο Χοσέ, Χοσέ Αρμάντο και ό,τι άλλο χωράει ο νους σας) που αποτελούσαν το νούμερο ένα θέμα συζήτησης στα διαλλείματα του κατά  το δημοτικό και το  γυμνάσιο...Ναι, το παραδέχομαι, ήμουν «καμμένη»!! Αλλά δεν με νοιάζει γιατί είμαι σίγουρη πως και εσύ είδες τουλάχιστον ένα από όλα αυτά.

Αλλά αρκετά με την τηλεόραση... Ας θυμηθούμε γενικότερα πράγματα, όπως για παράδειγμα τα αγαπημένα μας τραγούδια! Ποιος έχει ξεχάσει το κορυφαίο “Freestyler” των Bomfunk Mc’s??(όποιος έχει καταλάβει τι λένε μετά οι στίχοι ας μου πει και μένα… Ακόμα αναρωτιέμαι…) Και ποιος δεν είχε σιγοτραγουδήσει το soundtrack του Τιτανικού???  Όσον αφορά τα κορίτσια, εκείνη την εποχή υπήρχε μια τρέλα να φοριέται η μπλούζα που είχε μπροστά μια στάμπα με ένα μωρό(ποτέ δεν θα καταλάβω γιατί είχε γίνει μόδα!).  Σχετικά με την τεχνολογία βέβαια, η λέξη Internet αποτελούσε κάτι μακρινό και άγνωστο. Το μόνο που ξέραμε να χειριζόμαστε καλά ήταν το Nokia(και αυτό μόνο για να παίζουμε φιδάκι!). Τέλος, θα μείνει αξέχαστη η διαφήμιση του Carnation με το τραγουδάκι   
 « Την απίθανη γεύση να πίνεις, αν θες σαν τον Carnation να γίνεις!!!»

Αυτά είναι ορισμένα από τα πράγματα που θεωρώ ότι «στιγμάτισαν» τη γενιά μας… Εσύ, τι άλλο θυμάσαι?? Τι δεν πρόκειται να ξεχάσεις απ’ τα ανέμελα αυτά παιδικά χρόνια???